Daniel Norgren hervindt zichzelf tussen zonneschijn en regen

Het wilde maar niet vlotten met die nieuwe plaat van Daniel Norgren. Het ontbreekt de Zweedse songwriter aan de focus om een verzameling liedjes samen te laten smelten tot een groter verhaal. Een ingrijpende gebeurtenis in zijn persoonlijke leven overtuigt Norgren er na een onvruchtbare periode ervan zijn album in de prullenbak te gooien en opnieuw te beginnen als de lucht is geklaard.Dan neemt hij met zijn band intrek in een negentiende-eeuwse textielboerderij, diep in het bos. Het blijkt de perfecte geboorteplaats voor het even speelse als serieuze Wooh Dang.

Lees Meer

De natuurlijke balans van Félicia Atkinson

Toen ze twee jaar in een kunstenaarswoning in de Alpen woonde, werd de Franse avant-gardecomponist Félicia Atkinson een echt natuurmens. Stukjes uit de natuur die haar zo fascineert neemt ze mee naar haar hotelkamer, een steen of een takje. Of ze neemt de natuur gewoon op, als materiaal voor haar muziek. Toch was natuur niet het enige dat een belangrijke rol speelt op Atkinsons nieuwe album. Ze nam een groot deel van The Flower And The Vessel namelijk op terwijl ze zwanger was van haar eerste kind. Het album werd daardoor een zoektocht naar het antwoord op de vraag hoe we moeten zorgen voor mens en natuur, en wat er gebeurt als je als mens iets toevoegt aan die natuur.

Lees Meer

black midi durft zich over te geven aan het toeval

In tijden van politieke chaos rolt een golf piepjonge postpunkbands vanaf Groot-Brittannië de wereld over. De grootste schuimkop, dat is black midi, het eigenzinnige viertal dat daadwerkelijk iets anders doet dan zijn tijdgenoten. Tot voor kort was er van de Londenaren slechts één nummer te luisteren, dat ook nog eens alleen op Soundcloud te vinden was. Nu lanceert black midi zijn debuutalbum Schlagenheim, maar hebben de bandleden hun blik eigenlijk alweer op de onverkende wateren gericht.

Lees Meer

Terug van nooit weggeweest: hoe Cosmic Force de tijd doorstond

Cosmic Force, de alias van Ben Spaander, wordt naar eigen zeggen gevoed door twee belangrijke invloeden: wodka en de electrogoden. Door die combinatie denkt hij niet meer na over wat hij doet, hij doet gewoon. Nadat hij in 1998 zijn eerste plaat uitbrengt bij Rotterdams technolabel Clone is hij niet weg te denken uit de wereld van electro. Tot in 2006 die wereld een klap krijgt en Ben van het podium verdwijnt. Met muziek maken is hij echter nooit gestopt en daar heeft hij nu profijt van.

Lees Meer

Hot Chip geeft de macht uit handen

Hot Chip is altijd een productieve band geweest, maar na Why Make Sense was het tijd voor een redelijk uitgebreide pauze. Co-frontmannen Alexis Taylor en Joe Goddard brachten ieder soloplaten uit – Taylor zelfs twee – terwijl gitarist Al Doyle een volwaardig lid van LCD Soundsystem werd, de band waar hij voor diens break-up en daaropvolgende comeback alleen maar mee op tour ging. Vier jaar later is het moederschip terug met A Bath Full Of Ecstasy.

Lees Meer

Hoe Kate Tempest zichzelf het leven leert

Als kind wordt ze op haar kamertje bezocht door haar oudere zelf. Ze krijgt aanwijzingen en richtlijnen hoe ze het leven moet aanpakken. Ze pakt haar pen en papier en begint met schrijven, en sindsdien is Kate Calvert, ook wel Kate Tempest, niet meer opgehouden met schrijven van poëzie, songteksten en verhalen. Dankzij het nodige doorzettingsvermogen, veel lef en haar kracht om de hoop nooit op te geven heeft het succes: er komen twee albums, een theaterstuk en een roman van haar hand. En na al die successen is het nu tijd voor The Book of Traps and Lessons, waarin die hoop nooit op te geven meer dan ooit doorklinkt.

Lees Meer

Aan één vraag genoeg: How to Dress Well over meditatie, moderne slavernij en de menselijke schedel

Tom Krell van soloformatie How to Dress Well scheurt de verpakking van een Milky Way open. Hij heeft honger en is bovenal boos. Hij voelde het vanmorgen direct, alsof die emotie al in de lucht hing als een onvermijdelijkheid, klaar om ingeademd te worden. Zijn taxichauffeur onderstreepte dat vermoeden door in gevecht te raken met een voorbijganger. De luid pratende medepassagiers in de trein van Amsterdam naar Utrecht klonken daarna ook al zo kwaad. Tom deelt behoedzaam te zijn om nóg meer van die boosheid tegen te komen. Ik lach vriendelijk en zeg positief gestemd te zijn in de hoop zijn gemoedstoestand te verlichten, maar zijn ernstige blik blijft strak en laat mijn poging onbeantwoord. We kijken elkaar aan terwijl hij kauwt op zijn candybar en heel voorzichtig vraag ik hem naar de aard van zijn boosheid. Het bleek de enige vraag te zijn die ik hoefde te stellen.

Lees Meer