Een Front-livesessie: Neighbours Burning Neighbours – ‘Hesitate’

Front nodigde Neighbours Burning Neighbours uit voor een livesessie in een loods, ergens aan de kust van Kijkduin. De kalmerende werking van strand en zee doet echter weinig om de intensiteit van deze kersverse Rotterdamse noiseband te bedwingen. Gitaren vliegen als granaatscherven om de oren, militante drums en gruizende baslijnen voeren een bloedstollende dodendans en de oerschreeuwen van Alicia Bréton Ferrer (ook de spil van The Sweet Release Of Death) doordringen vlees en bot. ‘Hesitate’ is constante samengeperste dreiging.

Lees Meer

Zestig of niet, Lambchop blijft stevig bij de tijd

This is niet het eerste album dat Kurt Wagner schreef. Het is zijn dertiende als Lambchop, en je dertiende potentiële favoriet. Eens in de zoveel jaar stoot er weer eentje door tot de jaarlijstjes, anderen worden een beetje over het hoofd gezien. Toch lijken Flotus (2016) en het gloednieuwe This een nieuw hoofdstuk uit de carrière van Kurt in te luiden. De 60-jarige Wagner blijft bij zijn tijd en omarmt de autotune. Daarmee is hij geen muzikale pionier, maar is hij misschien wel de eerste die het zó overtuigend inzet om een oud genre nieuw leven in te blazen.

Lees Meer

Het wij-gevoel van The Fire Harvest: klootviolen met sudderende ijver

Bands die het decennialang met elkaar uithouden hebben vaak de behoefte zichzelf te vernieuwen, al is het maar om die verraderlijke sleur te mijden. The Fire Harvest is dus niet zo’n band. Met derde langspeler Open Water volgt het Utrechtse gezelschap ongekunsteld het getij: slowcore en altcountry, dreigend en sudderend in de beklemmende leegte. Je bent geneigd te zeggen dat niet veel Nederlands bands schatplichtig zijn aan artiesten als Songs:Ohia, Codeine en Low. Maar dan heb je het mis: in Utrecht alleen al zijn er aardig wat zielsverwanten actief binnen dit stramien, samen met The Fire Harvest onderdeel van een hechte, volhardende scene.

Lees Meer

Weyes Blood over het klimaatverhaal achter Titanic: “We moeten onszelf nederiger opstellen”

Eind 2011, op het hoogtepunt van de Occupy-beweging, was ze erbij, en bij tijden en wijlen sluit ze zich nog altijd aan bij ocean clean-ups aan de Californische kust, maar het leven als klimaatactivist heeft Natalie Mering de afgelopen jaren steeds meer ingeruild voor het muzikantenbestaan, onder de noemer Weyes Blood. Dat verantwoordelijkheidsgevoel is echter gebleven – en klinkt misschien wel luider dan ooit op Titanic Rising. 

Lees Meer

Anna van Rij van The Visual omhelst alle duizend versies van zichzelf: “Ik voel me als herboren”

De afgelopen vier jaar is er veel gebeurd in het leven van Anna van Rij, de frontvrouw van The Visual. Haar ongeëvenaarde, wonderschone melancholie siert al een tijdje de Nederlandse indiescene en wist tijdens tientallen gigs te betoveren. Ze bracht een EP uit, studeerde af aan het Conservatorium van Amsterdam en is een paar maanden geleden in Antwerpen gaan wonen, samen met onder andere Pitou. Ze doorbrak angstpatronen, heeft vrede gesloten met haar gender, seksualiteit, en identiteit. Ze  verplaatste alle demonen in haar hoofd naar het debuut Moments of Being. Een wonderschone, gitzwarte spiegel. “Ik heb mezelf gevonden.”

Lees Meer

Angel Bat Dawid is het orakel van Chicago: “Alle zwarte muziek is spiritueel”

Angel Bat Dawid groeide op in een streng christelijk, maar muzikaal gezin. Ze begon klarinet te spelen, maar toch belandde muziek altijd op de tweede plaats. Toen het leven haar het meest dwars zat, haalde ze haar spaargeld van de bank. Ze reisde een jaar rond als fulltime muzikant en maakte – gewoon op haar iPhone – een van de meest eigenzinnige jazzplaten van het jaar. Haar debuut The Oracle is een eerbetoon aan de stad Chicago en spiritualiteit in zwarte muziek.

Lees Meer