Daniel Norgren hervindt zichzelf tussen zonneschijn en regen

Het wilde maar niet vlotten met die nieuwe plaat van Daniel Norgren. Het ontbreekt de Zweedse songwriter aan de focus om een verzameling liedjes samen te laten smelten tot een groter verhaal. Een ingrijpende gebeurtenis in zijn persoonlijke leven overtuigt Norgren er na een onvruchtbare periode ervan zijn album in de prullenbak te gooien en opnieuw te beginnen als de lucht is geklaard.Dan neemt hij met zijn band intrek in een negentiende-eeuwse textielboerderij, diep in het bos. Het blijkt de perfecte geboorteplaats voor het even speelse als serieuze Wooh Dang.

Lees Meer

Bloedmooie verrotting: het geheim van de filmmuziek van David Lynch

David Lynch is een kunstzinnige duizendpoot: hij begon zijn carrière als schilder, maakte vervolgens een vrachtlading films en is tevens schrijver. Daarnaast onderhoudt Lynch een innige relatie met muziek. Hij opende een club in Parijs, is organisator van Festival of Disruption en bracht zelf meerdere albums uit. Bovendien benut hij de soundtracks van zijn films om de rode draad die door al zijn kunst loopt tot uiting te brengen: het eeuwige steekspel tussen goed en kwaad.

Lees Meer

De natuurlijke balans van Félicia Atkinson

Toen ze twee jaar in een kunstenaarswoning in de Alpen woonde, werd de Franse avant-gardecomponist Félicia Atkinson een echt natuurmens. Stukjes uit de natuur die haar zo fascineert neemt ze mee naar haar hotelkamer, een steen of een takje. Of ze neemt de natuur gewoon op, als materiaal voor haar muziek. Toch was natuur niet het enige dat een belangrijke rol speelt op Atkinsons nieuwe album. Ze nam een groot deel van The Flower And The Vessel namelijk op terwijl ze zwanger was van haar eerste kind. Het album werd daardoor een zoektocht naar het antwoord op de vraag hoe we moeten zorgen voor mens en natuur, en wat er gebeurt als je als mens iets toevoegt aan die natuur.

Lees Meer

“Rusland is groot”: kennis maken met de New Russian Wave

Hoe meer we over Rusland leren, hoe minder we ervan begrijpen. Zoiets zei mijn hoogleraar Russische geschiedenis ooit. Een beetje on the nose, dacht ik toen nog, maar hij zal het wel weten. En misschien schuilt er ook wel een waarheid in, want met alle, nog altijd verrassend hardnekkige Koude Oorlog-retoriek is het doodeenvoudig om het land als Grote Ander af te doen en het daarbij te laten, maar doorbreek die barrière en je ziet pas echt hoe gróót, spannend en divers het land is, en daarmee ook zijn alternatieve muziekscene. Waar moet je dan toch in hemelsnaam beginnen? Gelukkig is het doorbreken van die barrière bijna net zo’n oude traditie als het in stand houden ervan en sijpelen afgevaardigden van de Russische underground bij tijd en wijlen door tot het West-Europese club- en festivalcircuit.

Lees Meer

black midi durft zich over te geven aan het toeval

In tijden van politieke chaos rolt een golf piepjonge postpunkbands vanaf Groot-Brittannië de wereld over. De grootste schuimkop, dat is black midi, het eigenzinnige viertal dat daadwerkelijk iets anders doet dan zijn tijdgenoten. Tot voor kort was er van de Londenaren slechts één nummer te luisteren, dat ook nog eens alleen op Soundcloud te vinden was. Nu lanceert black midi zijn debuutalbum Schlagenheim, maar hebben de bandleden hun blik eigenlijk alweer op de onverkende wateren gericht.

Lees Meer

Terug van nooit weggeweest: hoe Cosmic Force de tijd doorstond

Cosmic Force, de alias van Ben Spaander, wordt naar eigen zeggen gevoed door twee belangrijke invloeden: wodka en de electrogoden. Door die combinatie denkt hij niet meer na over wat hij doet, hij doet gewoon. Nadat hij in 1998 zijn eerste plaat uitbrengt bij Rotterdams technolabel Clone is hij niet weg te denken uit de wereld van electro. Tot in 2006 die wereld een klap krijgt en Ben van het podium verdwijnt. Met muziek maken is hij echter nooit gestopt en daar heeft hij nu profijt van.

Lees Meer